Show must go on

Cando os responsables do Concello de Boiro abren a boca para tentar lavar a imaxe e arranxar na prensa os desaguisados que fan, acadan unha brillantez propia dun personaxe de Cunqueiro. Aquí vos vai a noticia de Diario de Arousa:

Retoman las obras de ampliación del centro de Neixón tras un parón cautelar por el hallazgo de un foso

Las obras de ampliación del Centro de Interpretación Arqueolóxica do Barbanza (Neixón) se han retomado tras estar paralizadas durante aproximadamente 15 días a consecuencia del hallazgo de un foso en las inmediaciones y la necesidad de estudiarlo para evitar agresiones al patrimonio en caso de tener contenido arqueológico. El teniente de alcalde, Juan Jesús Ares, explicó que ante este descubrimiento se dio inicio a un proceso que permitiese proteger la zona de los trabajos que se están llevando a cabo desde febrero. Así, se paralizaron de manera cautelar y los técnicos de la Dirección Xeral de Patrimonio viajaron hasta Boiro para verlo, además se realizó un seguimiento para evaluarlo, por parte del arqueólogo del centro Víctor Barbeito.
Relató el concejal que de este se extrajo una serie de conclusiones como que se trataba de un foso de aproximadamente 150 metros y se hicieron una especie de catas para saber que contenía. Así se llegó a que podría formar parte de la delimitación del castro o ser un lugar donde estaban los animales.
Añadió Ares que este documento fue a la comisión de Patrimonio de la Xunta y que, tras escuchar a los arqueólogos, tanto del centro como del gobierno autonómico, se levantó la paralización cautelar y se permitió continuar con las obras de ampliación del centro.
Cabe recordar que los trabajos comenzaron el pasado mes de febrero con las excavaciones previas a la ampliación del edificio que irá situada en la parte baja del terreno. Se trata de un ambicioso proyecto para el que el Concello ha logrado el apoyo inicial del Ministerio de Cultura que aportó 80.000 euros para estos primeros trabajos, y ahora aún quedan otros 75.000 para dar continuidad a las obras, no obstante, el proyecto total tiene un presupuesto de casi un millón de euros con lo cual, desde el Gobierno local trabajan para seguir consiguiendo apoyo económico de otras administraciones. Lograrlo sería dar más espacio al centro y a sus actividades, con nuevas estancias a modo de auditorio, de sala de exposiciones,
etc. Lo cual permitiría mostrar todos los hallazgos que se encuentran cada año en las
excavaciones de los castros que siguen adelante aunque ya no en formato de campo de trabajo.
http://centroarqueoloxicodobarbanza.org/docs/comarcas012.pdf

Simplemente xenial.

Un Pobo sen Historia

Na nosa fotografía, majangir tocando instrumentos tradicionais nun funeral en Ashane. Na fotografía de Jack Stauder xente moza bebendo e tocando nunha festa da cervexa tradicional (Shonggwidike).
En cal das dúas fotografís credes que os majangir carecen de calquera trazo de individualismo e de normas positivas, non teñen un proxecto como tal sociedade e, polo tanto, ningunha utopía, ningún concepto de progreso ou mellora das súas condicións de vida, ningunha consciencia de si mesmos?
O Deus cristián acabou cos botellóns tradicionais, coa xestión do corpo, coa forma majangir de estar no mundo. Seguen os instrumentos musicais, pintados agora coa faciana de Xesús de Nazaret. Músicos calados, vestidos con farrapos á europea, moi civilizados. Eu non sei vós, pero na foto dos anos 60 vexo dignidade. Na nosa só vexo Pogreso, Modernidade e Civilización.

Proxecto vital

Reproducimos a continuación un paragrafo aterrador firmado por todo un catedrático de Historia Antiga dunha Universidade española (Pereira Menaut, 2009: 21-2):

En distintas ocasións pedínlles aos meus alumnos a súa opinión sobre o descubrimento ou encontro con pequenos grupos humanos alleos totalmente á civilización, que, ás veces, ten lugar nas terras da Amazonia. Con toda frecuencia opinaban que ese encontro era unha desgraza para os indíxenas que, a partir dese momento, empezaban un camiño cara á súa propia destrución, que perdían aquela sorte de felicidade inxenua, que perdía a súa marabillosa vinculación coa natureza, da que formaban parte orgánica, case coma unha árbore ou un animal superior. Non importaba que a súa esperanza de vida fose duns trinta anos, que a mortalidade infantil fose moi elevada, que non coñecesen a escritura, que carecesen de calquera trazo de individualismo e de normas positivas, que non tivesen un proxecto como tal sociedade e, polo tanto, ningunha utopía, ningún concepto de progreso ou mellora das súas condicións de vida, ningunha consciencia de si mesmos. Era mellor para eles seguir así. Este cambio de mentalidade, entre nós, é de primeirísima magnitude, porque nos afasta das tradicións grecorromana e xudeu-cristiá, que conteñen sempre un proxecto de sociedade, xa sexa unha sociedade sen conflitos internos (Platón), unha civilización perfecta sen posible decadencia (Roma) ou a cristianización do mundo e o progreso material (occidente cristián), ou, aínda máis alá, a consecución dun mundo de igualdade sen explotadores nin explotados (Marx). En lugar de todo iso, vivir día a día sen máis inquietude que manterse en pé, algo máis próximo ao budismo.
Esta opinión de certos estudantes referíase, en realidade, á nosa propia sociedade. Son tantos os males que a nosa sociedade leva consigo que é preferible que o indíxena amazónico siga vivindo no máis absoluto primitivismo, nese pozo dende o que non pode ver, nin imaxinar, nin se asomar á Historia.

Primitivismo, progreso, civilización, proxecto vital, pobos sen Historia... Se se pensa dende estas coordenadas unha comunidade primitiva do presente, como se conceptualizará unha comunidade premoderna do pasado?

Cita: G. Pereira Menaut. 2009. O moderno debate sobre a romanización. En Dopico Caínzos, D.; Rodríguez Álvarez, P. e Villanueva Acuña, M. (eds.): Do Castro á Cidade. A romanización na Gallaecia e na Hispania indoeuropea. Actas do Curso de actualización sobre a romanización de Galiza (Lugo, 21 de xullo ao 23 de xullo de 2008): 15-29. Lugo: Deputación de Lugo.

Fotografía de Jack Stauder: rapazas e nenos majangir arredor dunha cabana durante unha xunta ritual de consumo colectivo de cervexa (1964-6).

The Majangir

Jack Stauder fixo traballo de campo cos majangir entre 1964 e 1965 dando ao prelo unha pequena xoia monográfica: The Majangir. Ecology and society of a Southwest ethiopian people (Cambridge, University Press, 1971). Manexando unha óptica funcionalista, dominadora absoluta na época no mundo anglosaxón, achega unha realidade que podemos contrastar coa realidade de hoxendía. Pouco queda da cultura tradicional majangir en 2010: a forma de facer a casa, os peiteados de nenos e mulleres, algunhas pezas de cerámica... A finais de 1960 chegaron os misioneiros protestantes á zona.

A nosa cinsa

A cinsa aparece nos niveis de ocupación dos nosos castros, dentro das cabanas, fóra, en pavimentos e solos de ocupación. A cinsa non é refugallo, lixo; forma parte de todo un sistema cultural e dunha xestión consciente do espazo doméstico. En moitas aldeas dos grupos koman os cinseiros delimitan a unidade doméstica, cinguen os camiños de acceso. As mulleres botan a cinsa da lareira en puntos concretos do compound seguindo a cosmoloxía que segue presidindo as súas vidas. Hai partes da casa que son limpas e outras suxas dende o punto de vista simbólico; os gumuz soterran aos mortos detrás da cabana, porque esa parte dde atrás é o lugar onde se fermenta a cervexa, onde se manipula a natureza, onde cambia o estado das cousas. Unha cabana castrexa tiña que cheirar a fume e cinsa, un arrecendo que é imposible de esquencer.

Auga e lume

As treboadas e os remuíños que se forman na estación seca forman parte da paisaxe cultural destas terras de Etiopía occidental. O ano pasado recordo a unha señora hansa enfrontarse literalmente a un destes remuíños armada cunha caiada e cuspíndolle aos malos espíritos fuxidíos. No poboado de Ashane desátase a treboada e as mulleres maiangir, rápidas, comezan a botar cinsa enriba das lareiras nas áreas de actividade fóra das cabanas. Unha estampa indescriptible, fermosa, que nos facía maxinar antigas práticas e temores en poboados erguidos en materiais perecedoiros noutros tempos, noutras latitudes.

Interpretando

Xosé Gago faise eco da desfeita de Neixón nas páxinas de Galicia Hoxe:
http://www.galiciahoxe.com/portada/gh/interpretando/idEdicion-2010-05-02/idNoticia-542666/